Pole magnetyczne Ziemi – Santo Domingo
W miejscowości Santo Domingo (Distrito Nacional, Dominikana) pole magnetyczne Ziemi ma indukcję 36,8 µT (36 816 nanotesli). Igła kompasu wskazuje 12,2° na zachód od północy geograficznej. Linie pola wnikają w ziemię pod kątem 43,1° do poziomu.
Wartości pola magnetycznego – Santo Domingo
- Całkowite natężenie
- 36,82 µT36 816 nT
- Deklinacja
- 12,17° W−5,5′ rocznie
- Inklinacja
- 43,08°pole skierowane w ziemię
- Składowa pozioma
- 26,89 µT26 892 nT
- Składowa pionowa
- 25,15 µTdodatnia = w dół
- Składowa północna
- 26,29 µT26 288 nT
- Składowa wschodnia
- −5,67 µT−5 667 nT
- Roczna zmiana pola
- −104 nTrocznie
- Szerokość geomagnetyczna
- 27,6°odległość od równika magnetycznego
Północ geograficzna Północ magnetyczna
Deklinacja kompasu – Santo Domingo
W miejscowości Santo Domingo północ magnetyczna leży 12,2° na zachód od północy geograficznej. Aby zamienić azymut z kompasu na azymut mapy, odejmij 12,2° (geograficzny = magnetyczny − 12,2°); w odwrotną stronę dodaj. Deklinacja zmienia się o −5,5′ rocznie, więc starsze mapy podają nieaktualną wartość.
Zorza polarna – Santo Domingo
Santo Domingo leży na szerokości geomagnetycznej 27,6°. Zorza praktycznie nigdy nie jest tu widoczna; tylko historyczne superburze, jak zdarzenie Carringtona z 1859 roku, sięgnęły tak daleko w stronę równika.
Jak zmieniało się pole magnetyczne od 1900 roku – Santo Domingo
Od 1900 roku deklinacja w miejscowości Santo Domingo zmieniła się z 0,0° na 12,2° W, a natężenie pola o −20,0 % (z 46,0 do 36,8 µT).
| Rok | Deklinacja | Inklinacja | Całkowite natężenie (µT) |
|---|---|---|---|
| 1900 | 0,0° | 49,1° | 46,02 |
| 1910 | 0,8° W | 50,1° | 45,95 |
| 1920 | 1,7° W | 51,3° | 45,71 |
| 1930 | 2,5° W | 52,2° | 45,39 |
| 1940 | 3,2° W | 52,6° | 45,32 |
| 1950 | 3,7° W | 52,3° | 45,14 |
| 1960 | 4,8° W | 51,5° | 44,50 |
| 1970 | 6,0° W | 50,4° | 43,48 |
| 1980 | 7,5° W | 49,5° | 42,15 |
| 1990 | 8,9° W | 48,5° | 41,03 |
| 2000 | 10,1° W | 47,3° | 39,90 |
| 2010 | 10,9° W | 46,0° | 38,64 |
| 2020 | 11,6° W | 44,2° | 37,53 |
| 2025 | 12,0° W | 43,4° | 37,01 |
| 2030* | 12,5° W | 42,5° | 36,49 |
* 2030: prognoza na podstawie zmienności wiekowej IGRF-14.
Porównanie – Santo Domingo
Dla 45 miast powyżej 15 000 mieszkańców (kraj: Dominikana) średnie natężenie wynosi 37,2 µT, a średnia deklinacja 12,0° W. Santo Domingo zajmuje 36. miejsce na 45 pod względem natężenia pola (1 = najsilniejsze).
Miasta w pobliżu
| Miasto | Odległość | Deklinacja | µT |
|---|---|---|---|
| Santo Domingo Este | 5 km | 12,2° W | 36,8 |
| Santo Domingo Oeste | 12 km | 12,1° W | 36,8 |
| Santiago de los Caballeros | 137 km | 11,8° W | 37,5 |
| Pétionville | 252 km | 11,0° W | 37,2 |
| Delmas | 254 km | 11,0° W | 37,2 |
| Port-au-Prince | 258 km | 11,0° W | 37,2 |
Najczęstsze pytania
Jak silne jest pole magnetyczne Ziemi – Santo Domingo?
Około 36,8 µT (36 816 nanotesli) przy powierzchni (IGRF-14, listopad 2026). Z tego 26,9 µT działa poziomo, a 25,1 µT pionowo.
Jaka jest deklinacja magnetyczna – Santo Domingo?
Deklinacja wynosi 12,2° W: kompas wskazuje 12,2° na zachód od północy geograficznej. Obecnie zmienia się o około −5,5′ (minut kątowych) rocznie.
Czy można zobaczyć zorzę polarną – Santo Domingo?
Santo Domingo leży na szerokości geomagnetycznej 27,6°. Zorza praktycznie nigdy nie jest tu widoczna; tylko historyczne superburze, jak zdarzenie Carringtona z 1859 roku, sięgnęły tak daleko w stronę równika.
Jaka jest inklinacja magnetyczna – Santo Domingo?
Linie pola są nachylone pod kątem 43,1° do poziomu i skierowane w głąb ziemi. Swobodnie zawieszona igła magnetyczna odchyla się dokładnie o ten kąt.
Czy pole magnetyczne jest szkodliwe – Santo Domingo?
Nie. Przy około 37 µT pole Ziemi jest mniej więcej 136 razy słabsze od magnesu na lodówkę i 81 485 razy słabsze od rezonansu magnetycznego 3 T. Życie na Ziemi rozwinęło się w tym polu.
Obliczono za pomocą International Geomagnetic Reference Field (IGRF-14) na listopad 2026 na wysokości 24 m n.p.m. Lokalne anomalie (złoża rud, konstrukcje stalowe, linie energetyczne) mogą powodować odchylenia o kilka stopni. Metodologia i źródła