Pole magnetyczne Ziemi – Antipolo
W miejscowości Antipolo (Calabarzon, Filipiny) pole magnetyczne Ziemi ma indukcję 41,2 µT (41 211 nanotesli). Igła kompasu wskazuje 2,8° na zachód od północy geograficznej. Linie pola wnikają w ziemię pod kątem 17,7° do poziomu.
Wartości pola magnetycznego – Antipolo
- Całkowite natężenie
- 41,21 µT41 211 nT
- Deklinacja
- 2,75° W−2,1′ rocznie
- Inklinacja
- 17,74°pole skierowane w ziemię
- Składowa pozioma
- 39,25 µT39 253 nT
- Składowa pionowa
- 12,55 µTdodatnia = w dół
- Składowa północna
- 39,21 µT39 207 nT
- Składowa wschodnia
- −1,88 µT−1 885 nT
- Roczna zmiana pola
- +16 nTrocznie
- Szerokość geomagnetyczna
- 5,8°odległość od równika magnetycznego
Północ geograficzna Północ magnetyczna
Deklinacja kompasu – Antipolo
W miejscowości Antipolo północ magnetyczna leży 2,8° na zachód od północy geograficznej. Aby zamienić azymut z kompasu na azymut mapy, odejmij 2,8° (geograficzny = magnetyczny − 2,8°); w odwrotną stronę dodaj. Deklinacja zmienia się o −2,1′ rocznie, więc starsze mapy podają nieaktualną wartość.
Zorza polarna – Antipolo
Antipolo leży na szerokości geomagnetycznej 5,8°. Zorza praktycznie nigdy nie jest tu widoczna; tylko historyczne superburze, jak zdarzenie Carringtona z 1859 roku, sięgnęły tak daleko w stronę równika.
Jak zmieniało się pole magnetyczne od 1900 roku – Antipolo
Od 1900 roku deklinacja w miejscowości Antipolo zmieniła się z 0,8° E na 2,8° W, a natężenie pola o +4,3 % (z 39,5 do 41,2 µT). Około 1969 roku linia agoniczna (zerowa deklinacja) przeszła nad miejscowością Antipolo – od tego czasu kompas wskazuje na zachód od północy geograficznej.
| Rok | Deklinacja | Inklinacja | Całkowite natężenie (µT) |
|---|---|---|---|
| 1900 | 0,8° E | 16,2° | 39,51 |
| 1910 | 0,7° E | 15,7° | 39,70 |
| 1920 | 0,5° E | 15,3° | 39,75 |
| 1930 | 0,5° E | 15,0° | 39,81 |
| 1940 | 0,5° E | 14,9° | 39,95 |
| 1950 | 0,6° E | 14,8° | 40,24 |
| 1960 | 0,2° E | 14,6° | 40,29 |
| 1970 | 0,0° | 14,4° | 40,33 |
| 1980 | 0,6° W | 14,3° | 40,48 |
| 1990 | 1,0° W | 14,7° | 40,70 |
| 2000 | 1,1° W | 15,6° | 40,83 |
| 2010 | 1,5° W | 16,2° | 40,81 |
| 2020 | 2,3° W | 17,2° | 41,10 |
| 2025 | 2,7° W | 17,6° | 41,18 |
| 2030* | 2,9° W | 18,0° | 41,26 |
* 2030: prognoza na podstawie zmienności wiekowej IGRF-14.
Porównanie – Antipolo
Dla 518 miast powyżej 15 000 mieszkańców (kraj: Filipiny) średnie natężenie wynosi 40,7 µT, a średnia deklinacja 2,4° W. Antipolo zajmuje 175. miejsce na 518 pod względem natężenia pola (1 = najsilniejsze).
Miasta w pobliżu
| Miasto | Odległość | Deklinacja | µT |
|---|---|---|---|
| Marikina City | 3 km | 2,8° W | 41,2 |
| Pasig City | 8 km | 2,7° W | 41,2 |
| Quezon City | 8 km | 2,8° W | 41,2 |
| Mandaluyong | 10 km | 2,7° W | 41,2 |
| Mandaluyong | 11 km | 2,7° W | 41,2 |
| Taguig | 12 km | 2,7° W | 41,2 |
Najczęstsze pytania
Jak silne jest pole magnetyczne Ziemi – Antipolo?
Około 41,2 µT (41 211 nanotesli) przy powierzchni (IGRF-14, listopad 2026). Z tego 39,3 µT działa poziomo, a 12,6 µT pionowo.
Jaka jest deklinacja magnetyczna – Antipolo?
Deklinacja wynosi 2,8° W: kompas wskazuje 2,8° na zachód od północy geograficznej. Obecnie zmienia się o około −2,1′ (minut kątowych) rocznie.
Czy można zobaczyć zorzę polarną – Antipolo?
Antipolo leży na szerokości geomagnetycznej 5,8°. Zorza praktycznie nigdy nie jest tu widoczna; tylko historyczne superburze, jak zdarzenie Carringtona z 1859 roku, sięgnęły tak daleko w stronę równika.
Jaka jest inklinacja magnetyczna – Antipolo?
Linie pola są nachylone pod kątem 17,7° do poziomu i skierowane w głąb ziemi. Swobodnie zawieszona igła magnetyczna odchyla się dokładnie o ten kąt.
Czy pole magnetyczne jest szkodliwe – Antipolo?
Nie. Przy około 41 µT pole Ziemi jest mniej więcej 121 razy słabsze od magnesu na lodówkę i 72 796 razy słabsze od rezonansu magnetycznego 3 T. Życie na Ziemi rozwinęło się w tym polu.
Obliczono za pomocą International Geomagnetic Reference Field (IGRF-14) na listopad 2026 na wysokości 23 m n.p.m. Lokalne anomalie (złoża rud, konstrukcje stalowe, linie energetyczne) mogą powodować odchylenia o kilka stopni. Metodologia i źródła