Pole magnetyczne Ziemi – Kluang
W miejscowości Kluang (Johor, Malezja) pole magnetyczne Ziemi ma indukcję 42,0 µT (41 984 nanotesli). Igła kompasu wskazuje 0,2° na wschód od północy geograficznej. Linie pola wychodzą z ziemi pod kątem 11,2° do poziomu.
Wartości pola magnetycznego – Kluang
- Całkowite natężenie
- 41,98 µT41 984 nT
- Deklinacja
- 0,19° E+2,2′ rocznie
- Inklinacja
- −11,23°pole skierowane z ziemi
- Składowa pozioma
- 41,18 µT41 180 nT
- Składowa pionowa
- −8,18 µTujemna = w górę
- Składowa północna
- 41,18 µT41 180 nT
- Składowa wschodnia
- 0,14 µT135 nT
- Roczna zmiana pola
- −5 nTrocznie
- Szerokość geomagnetyczna
- −7,1°odległość od równika magnetycznego
Północ geograficzna Północ magnetyczna
Deklinacja kompasu – Kluang
W miejscowości Kluang północ magnetyczna leży 0,2° na wschód od północy geograficznej. Aby zamienić azymut z kompasu na azymut mapy, dodaj 0,2° (geograficzny = magnetyczny + 0,2°); w odwrotną stronę odejmij. Deklinacja zmienia się o +2,2′ rocznie, więc starsze mapy podają nieaktualną wartość.
Zorza polarna – Kluang
Kluang leży na szerokości geomagnetycznej −7,1°. Zorza praktycznie nigdy nie jest tu widoczna; tylko historyczne superburze, jak zdarzenie Carringtona z 1859 roku, sięgnęły tak daleko w stronę równika.
Jak zmieniało się pole magnetyczne od 1900 roku – Kluang
Od 1900 roku deklinacja w miejscowości Kluang zmieniła się z 1,2° E na 0,2° E, a natężenie pola o +5,6 % (z 39,7 do 42,0 µT). Około 1995 roku linia agoniczna (zerowa deklinacja) przeszła nad miejscowością Kluang – od tego czasu kompas wskazuje na wschód od północy geograficznej.
| Rok | Deklinacja | Inklinacja | Całkowite natężenie (µT) |
|---|---|---|---|
| 1900 | 1,2° E | −14,1° | 39,74 |
| 1910 | 0,7° E | −14,8° | 40,04 |
| 1920 | 0,2° E | −15,4° | 40,35 |
| 1930 | 0,1° E | −15,9° | 40,66 |
| 1940 | 0,5° E | −16,2° | 40,98 |
| 1950 | 0,6° E | −16,5° | 41,46 |
| 1960 | 0,8° E | −16,5° | 41,53 |
| 1970 | 0,6° E | −16,5° | 41,47 |
| 1980 | 0,2° E | −16,2° | 41,58 |
| 1990 | 0,2° W | −15,5° | 41,79 |
| 2000 | 0,2° E | −14,6° | 41,96 |
| 2010 | 0,2° E | −13,7° | 41,99 |
| 2020 | 0,1° E | −12,0° | 42,00 |
| 2025 | 0,1° E | −11,4° | 41,99 |
| 2030* | 0,3° E | −10,9° | 41,97 |
* 2030: prognoza na podstawie zmienności wiekowej IGRF-14.
Porównanie – Kluang
Dla 350 miast powyżej 15 000 mieszkańców (kraj: Malezja) średnie natężenie wynosi 41,7 µT, a średnia deklinacja 0,0°. Kluang zajmuje 67. miejsce na 350 pod względem natężenia pola (1 = najsilniejsze).
Miasta w pobliżu
| Miasto | Odległość | Deklinacja | µT |
|---|---|---|---|
| Mukim Pulai | 68 km | 0,2° E | 42,1 |
| Kampung Kangkar Teberau | 74 km | 0,2° E | 42,1 |
| Kampung Larkin Lama | 76 km | 0,2° E | 42,1 |
| Iskandar Puteri | 79 km | 0,2° E | 42,1 |
| Pelentong | 80 km | 0,2° E | 42,0 |
| Johor Bahru | 80 km | 0,2° E | 42,1 |
Najczęstsze pytania
Jak silne jest pole magnetyczne Ziemi – Kluang?
Około 42,0 µT (41 984 nanotesli) przy powierzchni (IGRF-14, listopad 2026). Z tego 41,2 µT działa poziomo, a 8,2 µT pionowo.
Jaka jest deklinacja magnetyczna – Kluang?
Deklinacja wynosi 0,2° E: kompas wskazuje 0,2° na wschód od północy geograficznej. Obecnie zmienia się o około +2,2′ (minut kątowych) rocznie.
Czy można zobaczyć zorzę polarną – Kluang?
Kluang leży na szerokości geomagnetycznej −7,1°. Zorza praktycznie nigdy nie jest tu widoczna; tylko historyczne superburze, jak zdarzenie Carringtona z 1859 roku, sięgnęły tak daleko w stronę równika.
Jaka jest inklinacja magnetyczna – Kluang?
Linie pola są nachylone pod kątem 11,2° do poziomu i skierowane z ziemi ku górze. Swobodnie zawieszona igła magnetyczna odchyla się dokładnie o ten kąt.
Czy pole magnetyczne jest szkodliwe – Kluang?
Nie. Przy około 42 µT pole Ziemi jest mniej więcej 119 razy słabsze od magnesu na lodówkę i 71 456 razy słabsze od rezonansu magnetycznego 3 T. Życie na Ziemi rozwinęło się w tym polu.
Obliczono za pomocą International Geomagnetic Reference Field (IGRF-14) na listopad 2026 na wysokości 51 m n.p.m. Lokalne anomalie (złoża rud, konstrukcje stalowe, linie energetyczne) mogą powodować odchylenia o kilka stopni. Metodologia i źródła