Pole magnetyczne Ziemi – Biała Podlaska
W miejscowości Biała Podlaska (Województwo lubelskie, Polska) pole magnetyczne Ziemi ma indukcję 50,7 µT (50 733 nanotesli). Igła kompasu wskazuje 7,5° na wschód od północy geograficznej. Linie pola wnikają w ziemię pod kątem 68,3° do poziomu.
Wartości pola magnetycznego – Biała Podlaska
- Całkowite natężenie
- 50,73 µT50 733 nT
- Deklinacja
- 7,48° E+6,4′ rocznie
- Inklinacja
- 68,31°pole skierowane w ziemię
- Składowa pozioma
- 18,75 µT18 752 nT
- Składowa pionowa
- 47,14 µTdodatnia = w dół
- Składowa północna
- 18,59 µT18 592 nT
- Składowa wschodnia
- 2,44 µT2 441 nT
- Roczna zmiana pola
- +55 nTrocznie
- Szerokość geomagnetyczna
- 50,2°odległość od równika magnetycznego
Północ geograficzna Północ magnetyczna
Deklinacja kompasu – Biała Podlaska
W miejscowości Biała Podlaska północ magnetyczna leży 7,5° na wschód od północy geograficznej. Aby zamienić azymut z kompasu na azymut mapy, dodaj 7,5° (geograficzny = magnetyczny + 7,5°); w odwrotną stronę odejmij. Deklinacja zmienia się o +6,4′ rocznie, więc starsze mapy podają nieaktualną wartość.
Zorza polarna – Biała Podlaska
Biała Podlaska leży na szerokości geomagnetycznej 50,2°. Zorza staje się tu widoczna – nisko nad północnym horyzontem – od około Kp 8.
Ładowanie danych na żywo …
Jak zmieniało się pole magnetyczne od 1900 roku – Biała Podlaska
Od 1900 roku deklinacja w miejscowości Biała Podlaska zmieniła się z 4,7° W na 7,5° E, a natężenie pola o +7,2 % (z 47,3 do 50,7 µT). Około 1936 roku linia agoniczna (zerowa deklinacja) przeszła nad miejscowością Biała Podlaska – od tego czasu kompas wskazuje na wschód od północy geograficznej.
| Rok | Deklinacja | Inklinacja | Całkowite natężenie (µT) |
|---|---|---|---|
| 1900 | 4,7° W | 65,6° | 47,31 |
| 1910 | 3,9° W | 65,6° | 47,17 |
| 1920 | 2,4° W | 66,0° | 47,09 |
| 1930 | 0,9° W | 66,5° | 47,31 |
| 1940 | 0,5° E | 67,0° | 47,80 |
| 1950 | 1,5° E | 67,3° | 48,24 |
| 1960 | 2,3° E | 67,4° | 48,55 |
| 1970 | 2,6° E | 67,4° | 48,82 |
| 1980 | 3,0° E | 67,5° | 49,14 |
| 1990 | 3,6° E | 67,7° | 49,32 |
| 2000 | 4,3° E | 67,8° | 49,59 |
| 2010 | 5,3° E | 67,9° | 49,92 |
| 2020 | 6,7° E | 68,1° | 50,36 |
| 2025 | 7,3° E | 68,3° | 50,63 |
| 2030* | 7,8° E | 68,4° | 50,91 |
* 2030: prognoza na podstawie zmienności wiekowej IGRF-14.
Porównanie – Biała Podlaska
Dla 344 miast powyżej 15 000 mieszkańców (kraj: Polska) średnie natężenie wynosi 50,3 µT, a średnia deklinacja 6,5° E. Biała Podlaska zajmuje 53. miejsce na 344 pod względem natężenia pola (1 = najsilniejsze).
Miasta w pobliżu
| Miasto | Odległość | Deklinacja | µT |
|---|---|---|---|
| Międzyrzec Podlaski | 23 km | 7,4° E | 50,7 |
| Brześć | 42 km | 7,6° E | 50,8 |
| Radzyń Podlaski | 44 km | 7,3° E | 50,6 |
| Siemiatycze | 47 km | 7,5° E | 50,8 |
| Łuków | 52 km | 7,3° E | 50,6 |
| Siedlce | 58 km | 7,3° E | 50,7 |
Najczęstsze pytania
Jak silne jest pole magnetyczne Ziemi – Biała Podlaska?
Około 50,7 µT (50 733 nanotesli) przy powierzchni (IGRF-14, listopad 2026). Z tego 18,8 µT działa poziomo, a 47,1 µT pionowo.
Jaka jest deklinacja magnetyczna – Biała Podlaska?
Deklinacja wynosi 7,5° E: kompas wskazuje 7,5° na wschód od północy geograficznej. Obecnie zmienia się o około +6,4′ (minut kątowych) rocznie.
Czy można zobaczyć zorzę polarną – Biała Podlaska?
Biała Podlaska leży na szerokości geomagnetycznej 50,2°. Zorza staje się tu widoczna – nisko nad północnym horyzontem – od około Kp 8.
Jaka jest inklinacja magnetyczna – Biała Podlaska?
Linie pola są nachylone pod kątem 68,3° do poziomu i skierowane w głąb ziemi. Swobodnie zawieszona igła magnetyczna odchyla się dokładnie o ten kąt.
Czy pole magnetyczne jest szkodliwe – Biała Podlaska?
Nie. Przy około 51 µT pole Ziemi jest mniej więcej 99 razy słabsze od magnesu na lodówkę i 59 133 razy słabsze od rezonansu magnetycznego 3 T. Życie na Ziemi rozwinęło się w tym polu.
Obliczono za pomocą International Geomagnetic Reference Field (IGRF-14) na listopad 2026 na wysokości 142 m n.p.m. Lokalne anomalie (złoża rud, konstrukcje stalowe, linie energetyczne) mogą powodować odchylenia o kilka stopni. Metodologia i źródła