Pole magnetyczne Ziemi – Sunshine Coast
W miejscowości Sunshine Coast (Queensland, Australia) pole magnetyczne Ziemi ma indukcję 52,6 µT (52 551 nanotesli). Igła kompasu wskazuje 10,8° na wschód od północy geograficznej. Linie pola wychodzą z ziemi pod kątem 56,8° do poziomu.
Wartości pola magnetycznego – Sunshine Coast
- Całkowite natężenie
- 52,55 µT52 551 nT
- Deklinacja
- 10,85° E+0,3′ rocznie
- Inklinacja
- −56,77°pole skierowane z ziemi
- Składowa pozioma
- 28,80 µT28 800 nT
- Składowa pionowa
- −43,96 µTujemna = w górę
- Składowa północna
- 28,29 µT28 285 nT
- Składowa wschodnia
- 5,42 µT5 421 nT
- Roczna zmiana pola
- −17 nTrocznie
- Szerokość geomagnetyczna
- −32,8°odległość od równika magnetycznego
Północ geograficzna Północ magnetyczna
Deklinacja kompasu – Sunshine Coast
W miejscowości Sunshine Coast północ magnetyczna leży 10,8° na wschód od północy geograficznej. Aby zamienić azymut z kompasu na azymut mapy, dodaj 10,8° (geograficzny = magnetyczny + 10,8°); w odwrotną stronę odejmij. Deklinacja zmienia się o +0,3′ rocznie, więc starsze mapy podają nieaktualną wartość.
Zorza południowa – Sunshine Coast
Sunshine Coast leży na szerokości geomagnetycznej −32,8°. Zorza praktycznie nigdy nie jest tu widoczna; tylko historyczne superburze, jak zdarzenie Carringtona z 1859 roku, sięgnęły tak daleko w stronę równika.
Jak zmieniało się pole magnetyczne od 1900 roku – Sunshine Coast
Od 1900 roku deklinacja w miejscowości Sunshine Coast zmieniła się z 8,7° E na 10,8° E, a natężenie pola o −1,8 % (z 53,5 do 52,6 µT).
| Rok | Deklinacja | Inklinacja | Całkowite natężenie (µT) |
|---|---|---|---|
| 1900 | 8,7° E | −54,9° | 53,51 |
| 1910 | 8,7° E | −55,2° | 53,63 |
| 1920 | 8,8° E | −55,5° | 53,61 |
| 1930 | 8,9° E | −55,7° | 53,63 |
| 1940 | 9,1° E | −55,8° | 53,65 |
| 1950 | 9,5° E | −56,1° | 53,87 |
| 1960 | 9,9° E | −56,2° | 53,74 |
| 1970 | 10,3° E | −56,5° | 53,63 |
| 1980 | 10,7° E | −56,9° | 53,52 |
| 1990 | 11,0° E | −56,9° | 53,34 |
| 2000 | 10,9° E | −56,7° | 53,08 |
| 2010 | 10,8° E | −56,6° | 52,74 |
| 2020 | 10,8° E | −56,6° | 52,62 |
| 2025 | 10,8° E | −56,8° | 52,58 |
| 2030* | 10,9° E | −56,8° | 52,50 |
* 2030: prognoza na podstawie zmienności wiekowej IGRF-14.
Porównanie – Sunshine Coast
Dla 89 miast powyżej 15 000 mieszkańców (kraj: Australia) średnie natężenie wynosi 56,5 µT, a średnia deklinacja 9,5° E. Sunshine Coast zajmuje 75. miejsce na 89 pod względem natężenia pola (1 = najsilniejsze).
Miasta w pobliżu
| Miasto | Odległość | Deklinacja | µT |
|---|---|---|---|
| Brisbane | 90 km | 11,1° E | 53,0 |
| Logan City | 109 km | 11,2° E | 53,1 |
| Gold Coast | 153 km | 11,4° E | 53,3 |
| Newcastle | 709 km | 12,6° E | 56,4 |
| Central Coast | 771 km | 12,7° E | 56,7 |
| Sydney | 822 km | 12,8° E | 57,0 |
Najczęstsze pytania
Jak silne jest pole magnetyczne Ziemi – Sunshine Coast?
Około 52,6 µT (52 551 nanotesli) przy powierzchni (IGRF-14, listopad 2026). Z tego 28,8 µT działa poziomo, a 44,0 µT pionowo.
Jaka jest deklinacja magnetyczna – Sunshine Coast?
Deklinacja wynosi 10,8° E: kompas wskazuje 10,8° na wschód od północy geograficznej. Obecnie zmienia się o około +0,3′ (minut kątowych) rocznie.
Czy można zobaczyć zorzę południową – Sunshine Coast?
Sunshine Coast leży na szerokości geomagnetycznej −32,8°. Zorza praktycznie nigdy nie jest tu widoczna; tylko historyczne superburze, jak zdarzenie Carringtona z 1859 roku, sięgnęły tak daleko w stronę równika.
Jaka jest inklinacja magnetyczna – Sunshine Coast?
Linie pola są nachylone pod kątem 56,8° do poziomu i skierowane z ziemi ku górze. Swobodnie zawieszona igła magnetyczna odchyla się dokładnie o ten kąt.
Czy pole magnetyczne jest szkodliwe – Sunshine Coast?
Nie. Przy około 53 µT pole Ziemi jest mniej więcej 95 razy słabsze od magnesu na lodówkę i 57 088 razy słabsze od rezonansu magnetycznego 3 T. Życie na Ziemi rozwinęło się w tym polu.
Obliczono za pomocą International Geomagnetic Reference Field (IGRF-14) na listopad 2026 na wysokości 9 m n.p.m. Lokalne anomalie (złoża rud, konstrukcje stalowe, linie energetyczne) mogą powodować odchylenia o kilka stopni. Metodologia i źródła